Middeleeuwse universiteiten
Vanaf de twaalfde eeuw ontstonden universiteiten voor geestelijken en leken met goede kennis van Latijn. Vooral in grote steden waren scholen uitgegroeid tot grote kenniscentra. Enkele voorbeelden van deze oudste universiteiten zijn die van Bologna, Parijs en Oxford. In de dertiende eeuw groeide het aantal universiteiten in een rap tempo over Europa. Het doel van de universiteiten was het verkrijgen van nieuwe inzichten en het vormen van kennis. Dit gebeurde onder andere doordat nieuwe of onbekende teksten van Griekse en Arabische auteurs in Europa beschikbaar kwamen. Deze teksten brachten nieuwe kennis over veelal ‘exacte’ vakken met zich mee. De Griekse en Arabische teksten werden vervolgens in het Latijn vertaald door vertalers in vertaalcentra. Zo kwamen teksten van Griekse auteurs als Aristoteles (filosofie), Euclides, Archimedes en Ptolemaeus (‘exacte’ vakken), en Hippocrates en Galenus (geneeskunde) voor onderzoek beschikbaar. Aan de Griekse letterkunde werd niet of nauwelijks aandacht geschonken.