Boekwetenschap
In de achttiende eeuw komt de moderne boekwetenschap op. In de renaissance had men zoveel mogelijk handschriften verzameld. Deze vormden de basis van de latere gedrukte uitgaven. In de achttiende eeuw ontstond twijfel of al deze handschriften wel authentiek waren. De vroegste drukken van de klassieke teksten na de opkomst van de boekdrukkunst in 1451 beschouwde men als onbetrouwbaar. Dit gold ook voor teksten die verzorgd waren door vooraanstaande geleerden zoals Erasmus of teksten die gedrukt waren bij de beroemde drukkers zoals Aldus Manutius. Daarom ging men ook onderzoek doen naar gebruikte lettertypes, perkament en inkt. Hierdoor kon men documenten dateren en op betrouwbaarheid toetsen. De moderne boekwetenschap is geboren. De eerste geleerde die klassieke teksten bestudeerde met de boekwetenschap, was Jean Mabillon (1632 – 1707) in zijn boek De Re Diplomatica uit 1681.