Ovidius
Latijns dichter. Publius Ovidius Naso (43 v.C. – 18 n.C.) stamde uit een welvarend riddergeslacht. Hij studeerde retorica met het oog op een carrière in de politiek. Na voltooiing van zijn studie werkte hij korte tijd in staatsdienst. Niet lang daarna wijdde hij zich aan de dichtkunst. Ovidius sloot zich aan bij diverse literaire kringen en knoopte betrekkingen aan met de meest vooraanstaande Romeinse dichters. Ovidius oogstte veel succes met zijn gedichten. Rond zijn veertigste, op het toppunt van zijn roem, werd hij onverwacht door keizer Augustus verbannen naar Tomi, het huidige Constanta in Roemenië. De officiële reden voor zijn verbanning was de vermeende immoraliteit van zijn gedichten, maar men vermoedt dat Ovidius betrokken was bij een schandaal met de kleindochter van keizer Augustus. Hij mocht nooit meer terugkeren naar Rome ondanks herhaalde smeekbeden in dichtvorm (Epistulae ex ponto (Brieven vanuit de Zwarte Zee) en de Tristia (Treurzangen)). Andere werken zijn onder andere de Amores (gedichten over de liefde) en de Heroides (brieven van heldinnen). Zijn beroemdste werk is de Metamorphoses (gedaanteverwisselingen), waarin allerlei sagen die eindigden in een metamorfose, zijn opgetekend.
