Perkament
Perkament werd gemaakt van dierenhuiden, meestal van geiten, koeien of schapen. Door de nadelen van papyrus nam perkament de rol van papyrus over. Het gebruik van perkament bestond al lang naast papyrus, maar de stad Pergamon in Turkije gebruikte het voor het eerst op grote schaal. Hier is ook de naam perkament van afgeleid: koning van Pergamon, Eumenes II, stichtte in de tweede eeuw v. Chr. een bibliotheek. Alexandrië (toenmalige hoofdstad van Egypte) met het grootste en belangrijkste cultuurcentrum van die tijd was bang voor concurrentie. Daarom werd, volgens het verhaal, de export van papyrus stopgezet. Bij gebrek aan schrijfmateriaal greep Pergamon toen maar naar het perkament, dat eerder nooit voor literaire teksten werd gebruikt. Uiteindelijk leidde dit langzamerhand tot vervanging van het papyrus. Met perkament was het ook mogelijk vellen te vouwen en binden in boekvorm, de codex. Deze overgang van papyrus naar perkament heeft veel betekend voor het bewaard blijven van oude boeken. Veel teksten van oude codices zijn vaak gekopieerd, waardoor wij ze nu nog kunnen lezen. Andere teksten werden niet omgezet van papyrus naar perkament en gingen verloren.
